Το νού σου….Στο μπαλόνι!!!

Η μαγεία της ζωγραφικής είναι ότι καθώς πλάθεται το έργο μαζί του πλάθεται και αυτός που το ζωγραφίζει.Το έργο ξεκίνησε να διαχειρίζομαι την έννοια της “ενηλικίωσης” μα καθώς προχωρούσε μου ήρθαν μνήμες. Μνήμες που νόμιζα πως είχαν ξεθωριάσει.

Μα όμως ήταν εκεί, εδώ,  πιο ζωντανές από ποτέ. Τους γονείς μου να μου αγοράζουν μπαλόνι να μου το δένουν στο χεράκι να μην φύγει και γω να το κοιτώ με δέος. Και τελικά πάντα το μπαλόνι να μου φεύγει και να πηγαίνει ψηλά. Ψηλά. Και μαζί με αυτό και η ψυχή και τα όνειρα μου… Να πετούν.. να ταξιδεύουν…. Στις τελευταίες πινελιές άκουσα το μέσα μου να λέει… “Το νου σου… στο μπαλόνι!”